ครอบครัวตัว "จ" พากันไปขับรถเที่ยว ณ แดนใต้ Newzealand เลือกไปเกาะใต้ เพราะเหตุผลว่า " รถน้อยดี แต่แกะเยอะมาก " เฮฮาบันเทิง ค่ำไหนนอนนั่น ไปตามรอยเดินทาง สะเปะสะปะ ตามคติประจำกลุ่มว่า "หลงทางมาก ก็ได้เที่ยวมาก" ....เอากับเค้าซี่

...มองเห็นใกล้เข้ามา ใกล้เข้ามา ชัดขึ้นเรื่อยๆตามการลดระดับของเครื่องบิน เมล็ดข้าวสีขาวก็มีขนาดใหญ่ขึ้น ใหญ่ขึ้น แล้วเปลี่ยนรูปร่างเป็นกลมฟูคล้ายก้อนสำลี และเฮ้ย!!!!เจ้าก้อนสำลีเหล่านั้นมันขยับตัวได้ ขยี้ตาย้ำอีกทีว่าตาไม่ฝาด ปรับโฟกัสสายตาให้ชัดมันคือแกะ แกะ แกะ แกะ... http://www.tudorcourt.co.nz/tudor-court-location.htm

...ช่วยกันคนละไม้คนละมือ ทำอาหารเช้าอันประกอบไปด้วย ข้าว ไข่เจียว ผัดกะหล่ำใส่เบคอน และเตรียมเสบียงสำหรับมื้อกลางวัน อันได้แก่ มาม่าผัดไข่ เป็นหลัก ส่วนที่เป็นรองก็เห็นจะเป็น อาหารที่เหลือจากมื้อเช้านี่แหละ ข้าวในหม้อใบน้อยก็ยกกันไปทั้งหม้อเลย เป็นอันรับประกันได้ว่า วันแรกของการ ระหก ระเหิน เราจะปลอดจากภัยหิวข้าว (เออ...ชื่อภัยนี้แปลกๆดีเพิ่งบัญญัติได้เดี๋ยวนี้เอง)...

วันนี้เราจะต้องเดินทางไปให้ถึง Queentown ระยะทางห่างจาก Tacopo 258 กม. แต่ตามแผนเราจะต้องแวะเข้าไปเที่ยว Mt.Cook ซึ่งไม่ได้อยู่บนเส้นทางหลักด้วย .....แล้วแวะปล่อยไก่ตอนไหนต้องอ่าน

เส้นทางนี้แหละที่เราหมายตากันไว้ตั้งแต่ขามา ว่าจะต้องแวะหยุดเที่ยวกัน 2 แห่ง ทำเครื่องหมายขีดด้วยปากกาหัวโตว่า ห้ามพลาด! ....และแล้วก็มาถึงที่เที่ยวสำคัญแห่งแรกที่มาเกาะใต้นิวซีแลนด์ แล้วไม่ได้มาแม่ด่าตาย ฮ่า ฮ่า ฮ่า “ Kawarau Bungy Bridge ” ตำนานแห่ง Bungy Jump สะท้านโลก....

...ช่วงเวลาที่นั่งมาในรถเห็นสภาพ บ้านเรือน รถราและผู้คน  ระหว่างทางจากสนามบินไปเกสต์เฮาส์ ไม่รู้ว่าความคิดนับถอยหลังถึงวันกลับมันแว๊บขึ้นมาเมื่อไหร่ ถามตัวเองว่าคิดถูกแล้วหรือที่มาที่นี่ แต่ก็เก็บคำถามไว้ในใจเท่านั้น บอกกับตัวเองว่าอย่าทำให้จิตตก เพราะยังต้องอยู่อีกหลายวัน เป็นไงเป็นกัน...JarnJoy เริ่มทริป "ไฮโซแบคแพคเกอร์" ตามมาดูชะตากรรมของเธอกันเถอะ

....เดินมาถึงลานกาฐมาณฑุก็ยิ่งแปลกใจ  เพราะผู้คนดูละลานตามากกว่าเมื่อเย็นวันวานอยู่มาก สาวเนปาลแต่งส่าหรี สีสดใสเต็มไปหมด มีเด็กวิ่งเล่นกันเต็มเมือง เข้าไปเลียบ ๆ เคียง ๆ ถามพี่เจ้าของร้านปักผ้าทังก้าแถว ๆ บริเวณทางเข้าลาน ดูบาร์ สแควร์ ที่ส่งภาษากายดูแล้วเป็นมิตร....คำตอบคืออะไรต้องคลิ๊กอ่าน

...แต่เรายังต้องต่อรถไปอีกต่อหนึ่งเป็นระยะสั้นๆ  ไปท่ารถที่จะขึ้นไปนาการ์กอต ถึงตอนนี้รายละเอียดที่บอกไว้ในไกด์บุ๊คก็ช่วยอะไรไม่ได้ ไม่มีป้ายหรือ landmark ที่จะช่วยจับทิศทางได้เลย และอีกครั้งที่เครื่องช่วยนำทางที่ดีที่สุดคือ ปาก นี่คือบทเรียนอีกบทหนึ่งว่าแผนที่มีไว้ให้งง ตัวช่วยที่ดีที่สุด คือ ชาวบ้านแถวๆนั้น นั่นเอง...

...พอแท็กซี่ขับพ้นซุ้มประตูทางเข้าเท่านั้นเอง สองสาวตื่นตาตื่นใจกับภาพเมือง  ที่ได้ชื่อว่าพิพิธภัณฑ์ที่มีชีวิต(Live Museum) อย่างแท้จริง สภาพเมืองเก่าที่อาคารบ้านเรือนเป็นสีน้ำตาล สีอิฐ  ประตู หน้าต่าง เลยไปถึงเชิงหลังคา ตบแต่งด้วยลวดลายไม้แกะสลักอย่างสวยงาม...

...พี่จ๊อดน่าจะภูมิใจที่เธอได้ทำสิ่งที่เด็กนักเรียนเนปาลใฝ่ฝันถึง คือ การได้ดื่มโค้กแก้วโตๆ  เธอได้ดื่มน้ำดำทุกครั้งที่กระหาย แม้บางครั้งจะดูทุลักทุเลไปหน่อย  Momo เป็นสิ่งหากินได้ง่าย แต่หากได้น้ำดำกินตบท้ายคงเหมือนได้ขึ้นสวรรค์ และหากอยากมีประสบการณ์แปลกๆ ก็น่าจะลองเข้าโรงหนังเมืองแขกดูซักรอบ จะได้รู้ว่าทำไมเจ้าของคำตอบนี้ถึงฝันอยากได้นั่งในโรงหนังเทียบชั้นแบบ Cinemax...

...เสียเงินค่าหนังสือพิมพ์แค่ 3 รูปี ได้ข้อมูลครบถ้วน  ไม่ต้องมัวเดาเหมือนพ่อแท็กซี่ที่ได้แต่บอก “may be may be” หรือ “possible possible” แถมยังรู้ทั้งเวลาเปิด-ปิด และค่าเข้าชมอีกต่างหาก...

...สิ่งเดียวที่ต้องทะนุถนอมหิ้วขึ้นเครื่องบิน คือถาดทองเหลืองของคุณครูสุรภี ขืนจับใส่ในกระเป๋า ต้องเสี่ยงต่อการบุบบู้บี้เป็นอย่างยิ่ง เดี๋ยวแม่จะหาว่าไปเก็บตกที่ไหนมา ต้องรักษาไว้สุดชีวิต ประหนึ่งนายกอภิสิทธิ์รักษาแหวนทองเหลืองจากคุณยายเนียมเชียวล่ะ...

ประสบการมหัศจรรย์ ของเด็กชาย ภาคภูมิ น้อยวัฒน์ ที่วันนี้เป็นนักเขียน และ ช่างภาพมากฝีมือจาก อสท. ถ่ายทอดให้อ่านจากความรู้สึก อันก่อประกายให้เกิดเป็นแรงบันดาลใจ  ของเส้นทางที่เลือกเดิน

อากาศยามเช้าในเมืองแฟรงก์เฟิร์ต ของเยอรมนีหนาวเย็นจับใจ แต่วันนี้ผมกับพี่นิค สองเกลอหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่พากันกัดฟันตื่นตั้งแต่ไก่ยังไม่โห่ ..... ตามสองหนุ่ม ไปเที่ยวตะลอนอ่านแล้วจะ เพลิน เพลิน..

 ขึ้นรถไฟได้ สองหนุ่มไทยเราไชโยโห่ฮิ้วกันเป็นการใหญ่ ไม่ใช่อะไรหรอกครับ จะได้นั่งพักแข้งขากันเสียที นั่งรถไฟเที่ยวนี่อะไรก็ดีหมดครับ เสียอย่างเดียวตอนลงไปแล้วต้องเดินนี่แหละ แต่ไม่เข็ดหรอก เชื่อไหมล่ะ